دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۹۷۳
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۷۳
صوفیان در دمی دو عید کنند
عنکبوتان مگس قدید کنند
شمع‌ها می‌زنند خورشیدند
تا که ظلمات را شهید کنند
باز هر ذره شد چو نفخه صور
تا شهید تو را سعید کنند
چرخ کهنه به گردشان گردد
تا کهنه‌هاش را جدید کنند
رغم آن حاسدان که می‌خواهند
تا قریب تو را بعید کنند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل به توصیف حال و هوای صوفیان می‌پردازد که در آن، غم و شادی به هم آمیخته است. او بیان می‌کند که صوفیان با شمع وجودشان، نور را به تاریکی می‌انگارند و با تلاش در صدد از بین بردن ظلمات هستند. مولانا همچنین به حسادت حاسدان اشاره می‌کند که نمی‌خواهند دیگران به وصال حقیقت برسند، اما در عین حال تصریح می‌کند که همه مخلوقات در جستجوی سعادت هستند. او به تحول و دگرگونی زندگی اشاره کرده و دعوت می‌کند که با کنار گذاشتن ترکیب‌ها و حجاب‌ها، به وحدت و صفا دست یابند. در انتها، به تلاش برای فراهم کردن نان و بهبود زندگی اشاره می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.