دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۹۷۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۷۴
گر تو را بخت یار خواهد بود
عشق را با تو کار خواهد بود
عمر بی‌عاشقی مدان به حساب
کان برون از شمار خواهد بود
هر زمانی که می‌رود بی‌عشق
پیش حق شرمسار خواهد بود
هر چه اندر وطن تو را سبکست
ساعت کوچ بار خواهد بود
بر تو این دم که در غم عشقی
چون پدر بردبار خواهد بود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بررسی عشق و جایگاه آن در زندگی می‌پردازد. مولانا می‌گوید که اگر بخت با کسی یاری کند، عشق او را در زندگی محوری خواهد کرد و عمر بدون عشق به حساب نمی‌آید. عشق باعث می‌شود انسان از شرمندگی در پیشگاه حق محفوظ بماند و زندگی را با ارزش‌تر تجربه کند. او تاکید می‌کند که صبر تلخ در نهایت به خوشی ختم می‌شود و عشق، سرنوشت انسان را شکل می‌دهد. همچنین، اشاره می‌شود که هر که در عشق بی‌توجه باشد، به نوعی مورد تحقیر قرار خواهد گرفت و در نهایت دل از محبت شمس تبریز بی‌قرار می‌گردد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.