غزل شمارهٔ ۹۸۵

انتظار حبوب زیر زمین

هر یکی دانه را هزار کند

آسیا آب را چو منتظر است

سنگ را چست و بی‌قرار کند

انتظار قبول وحی خدا

چشم را چشم اعتبار کند

انتظار نثار بحر کرم

سینه را دُرج دُر چو نار کند

شیره را انتظار در دل خم

بهر مغز شهان عقار کند

بی کنار‌ست فضل منتظر‌ش

رانده را لایق کنار کند

تا قیامت تمام هم نشود

شرح آن که‌انتظار یار کند

ز انتظارات شمس تبریزی

شمس و ناهید و مه دوار کند