غزل شمارهٔ ۹۸۴

ای خدا آستین فضل فشان

چونکه بنده بر آستان آمد

چون صدف ما دهان گشادستیم

که‌ابر فضل تو درفشان آمد

ای بسا خار خشک کز دل او

در پناه تو گلستان آمد

من نشان کرده‌ام تو را که ز تو

دلخوشی‌های بی‌نشان آمد

وقت رحم است و وقت عاطفت است

که مرا زخم بس گران آمد

ای ابابیل هین که بر کعبه

لشکر و پیل بی‌کران آمد

عقل گوید مرا خمش کن بس

که خداوند غیب‌دان آمد

من خمش کردم ای خدا لیکن

بی‌من از خان من فغان آمد

ما رمیت اذ رمیت هم ز خداست

تیر ناگه کز این کمان آمد