بخش ۱۳ - آموختن وزیر مکر پادشاه را

او وزیری داشت گَبْر و عِشوِه دِه

کو بَر آبْ از مَکر بَر بَستی گِرِه

گفت: تَرسایان پناهِ جان کُنند

دینِ خود را از مَلِک پنهان کنند

کم کُش ایشان را، که کشتن سود نیست

دین ندارد بویْ، مُشک و عود نیست

سِرّ پنهانست اندر صد غِلاف

ظاهرش با تُست و باطن بَر خِلاف

شاه گفتش: پس بگو تدبیر چیست؟

چارهٔ آن مَکر و آن تزویر چیست؟

تا نمانَد در جهان نصرانیی

نی هویدا دین و نه پنهانیی