

مثنوی معنوی
بخش ۴۸ - باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴۸ - باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد
جمله با وی بانگها بر داشتند
کان حریصان که سببها کاشتند
صد هزار اندر هزار از مرد و زن
پس چرا محروم ماندند از زَمن
صد هزاران قرن ز آغاز جهان
همچو اژدرها گُشاده صد دهان
مکرها کردند آن دانا گُروه
که ز بُن برکنده شد زان مَکرْ کوه
کرد وَصف مکرهاشان ذوالجلال
لِتَزُولَ مِنۡهُ اَقْلالُ ٱلجِبَالُ
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این بخش از مثنوی به موضوع توکل و نقش آن در زندگی انسانها میپردازد. او به جهد و تلاش حریصان اشاره میکند که با وجود تمامی تلاشها و تدبیرها، نتوانستهاند به خواستههای خود برسند و در نتیجه، در نهایت همه چیز به تقدیر الهی وابسته است. مولانا تأکید میکند که قسمت و سرنوشت انسانها از پیش تعیین شده است و تلاشهای انسانی در برابر اراده خداوند بیفایده است. او به این نکته میپردازد که تنها نام و یاد خداوند باقی میماند و حقیقت زندگی در توکل به او نهفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
