

مثنوی معنوی
بخش ۵۶ - عذر گفتن نظم کننده و مدد خواستن
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۵۶ - عذر گفتن نظم کننده و مدد خواستن
ای تقاضاگر درون همچون جنین
چون تقاضا میکنی اتمام این
سهل گردان ره نما توفیق ده
یا تقاضا را بهل بر ما منه
چون ز مفلس زر تقاضا میکنی
زر ببخشش در سِرْ ای شاه غنی
بی تو نظم و قافیه شام و سحر
زهره کی دارد که آید در نظر
نظم و تجنیس و قوافی ای علیم
بندهٔ امر توند از ترس و بیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عذرخواهی و درخواست یاری میپردازد و بیان میکند که بدون کمک الهی، توانایی خلق نظم و قافیه را ندارد. او از تقاضا کننده میخواهد که تسهیل کند تا توفیق یابد و همچنین به نوعی نسبت به بیخبری انسانها از همدیگر و تسبیح هر موجود به شکلی خاص تأکید میکند. این شعر به تضادها و تفاوتهای موجود میان انسانها و نیز ناتوانی آنها در درک یکدیگر میپردازد. شاعر در نهایت به این نکته اشاره میکند که ممکن است در پس قهر و لطف الهی، مفاهیم عمیقتری نهفته باشد که تنها عدهای محدود قادر به درک آن هستند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
