

مثنوی معنوی
بخش ۵۷ - بیان آنک علم را دو پرست و گمان را یک پرست ناقص آمد ظن به پرواز ابترست مثال ظن و یقین در علم
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۵۷ - بیان آنک علم را دو پرست و گمان را یک پرست ناقص آمد ظن به پرواز ابترست مثال ظن و یقین در علم
علم را دو پَر، گمان را یک پرست
ناقص آمد ظنْ به پرواز ابترست
مرغِ یکپر زود افتد سرنگون
باز بر پرد دو گامی یا فزون
افت خیزان میرود مرغ گمان
با یکی پر بر امید آشیان
چون ز ظن وا رست علمش رو نمود
شد دو پر آن مرغ یکپر پر گشود
بعد از آن یمشی سویا مستقیم
نه علی وجهه مکبا او سقیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بررسی تفاوت علم و گمان میپردازد. علم به مانند مرغی با دو پر است که میتواند به راحتی پرواز کند، در حالی که گمان با یک پر محدود میشود و زود به زمین میافتد. اگر چیزی بر اساس گمان باشد، فرد همیشه در معرض تردید و شک قرار میگیرد و نمیتواند به سوی هدفی مستقیم حرکت کند. اما کسی که از یقین و علم برخوردار است، با قدرت و ثبات بیشتری پیش میرود و تحت تأثیر نظرات و قضاوتهای دیگران قرار نمیگیرد. در نهایت، علم او را از هر گونه ناامیدی و اضطراب دور نگه میدارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
