

مثنوی معنوی
بخش ۶۴ - دوم بار وهم افکندن کودکان استاد را کی او را از قرآن خواندن ما درد سر افزاید
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۶۴ - دوم بار وهم افکندن کودکان استاد را کی او را از قرآن خواندن ما درد سر افزاید
گفت آن زیرک که ای قوم پسند
درس خوانید و کنید آوا بلند
چون همیخواندند گفت ای کودکان
بانگ ما استاد را دارد زیان
درد سر افزاید استا را ز بانگ
ارزد این کو درد یابد بهر دانگ
گفت استا راست میگوید روید
درد سر افزون شدم بیرون شوید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، کودکان تحت آموزش یک استاد مشغول قرآن خواندن هستند. یکی از آنها به دیگران میگوید که صدای بلند آنها ممکن است باعث دردسر برای استاد شود. او تأکید میکند که ذهن استاد ممکن است از سر و صدا مشوش شود و این به جای یادگیری، موجب زحمت برای او خواهد شد. در نهایت، دیگر کودکان به این صحبت گوش میدهند و تصمیم میگیرند که با آرامش بیشتری درس بخوانند تا استاد اذیت نشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
