

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱
آن دل که شد او قابل انوار خدا
پر باشد جان او ز اسرار خدا
زنهار تن مرا چو تنها مشمر
کو جمله نمک شد به نمکزار خدا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به اهمیت دل و جان انسان در دریافت انوار الهی اشاره میکند. او تاکید میکند که دل پاک و قابل، میتواند از اسرار خدا بهرهمند شود. همچنین مولانا هشدار میدهد که نباید انسان تنها به جسم و تن خود اکتفا کند، زیرا جسم بدون روح و معنویت، بیارزش است. در نهایت، شاعر از تن به عنوان نمکی در نمکزار خدا یاد میکند که تنها در سایه روح ارزشمند میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
