

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰۱
ای جان جهان و روشنائی همه خوش
آرام دلی و آشنائی همه خوش
بر ما گذری اگر کنی سلطانی
ور بوسه مزید بر فزائی همه خوش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و نورانی بودن جان میپردازد و آن را به عنوان روشنایی و آرامش میستاید. او از محبوب میخواهد که اگر به دیدار او بیاید، این دیدار به مانند سلطنتی خوشایند خواهد بود. بوسه و نزدیکی محبوب به او نیز بر شادی و سرور او میافزاید و در نهایت، همه چیز را با خوشی توصیف میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
