

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰۲
ای چشم بیا دامن خود در خون کش
وی روح برو قماش بر گردون کش
بر لعل لبت هر آنکه انگشت نهاد
مندیش و زبانش از قفا بیرون کش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی، به چشم و روح اشاره میکند و از آنها میخواهد که به وجد و حالتی عمیق بیفتند. او از شخصی دعوت میکند که از برقراری ارتباط با دیگران نترسد و به عشق و زیبایی لبی که در بیننده تأثیر گذاشته، توجه کند. همچنین، تاکید میشود که نباید به تردیدها و افکار منفی درباره دیگران پرداخته شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
