

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۱۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۱۴
ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش
اندر طلب چو من نگاری همه خوش
در فصل بهار و نوبهاری همه خوش
چون قند و نبات در کناری همه خوش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی زلف محبوب خود با استعارههای خوشایند اشاره میکند و او را به زیبایی فصل بهار تشبیه میکند. او از حال و هوای خوش و شیرینی که این زیبایی به همراه دارد سخن میگوید. در این میان، حضور محبوب به عنوان منبع خوشی و لذّت در زندگی خود را بیان میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
