

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۲۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۲۴
بر دل چو شکفته گشت اسرار غمش
ندهم به گل همه جهان خار غمش
بایست سوی جهان فانی گردیم
زین پس رخ زرد ما و دیوار غمش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از رازهای درونی دل و غمهایش سخن میگوید که چون برملا شده، زندگیش را تحت تأثیر قرار داده است. او اعلام میکند که نمیخواهد غمهایش را به جهان عرضه کند و بر آن تأکید دارد که باید به سمت جهان فانی حرکت کند. در پایان به تغییر وضعیت و رنگ رخسار خود و دیوار غمش اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
