

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۳۱
چون رنگ بدزدید گل از رخسارش
آویخت صبا چو رهزنان بردارش
بسیار بگفت بلبل و سود نداشت
تا بوکه صبا به جان دهد زنهارش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، گل با چهرهای زیبا و رنگینی خود، جلب توجه میکند، اما به یکباره رنگش را میگیرد و شادابیاش را از دست میدهد. بلبل در تلاش است تا از این خسارت و زوال زیبایی گل خبر دهد، اما سخنان او تأثیری ندارد. در نهایت، صبا، به عنوان یک نیروی طبیعت، میتواند جان گل را بازگرداند و او را احیا کند. این شعر اشاره به اهمیت جوانی و زیبایی و ناگزیری از زوال آن دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
