

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۳۲
خائیدن آن لب که چشیدی شکرش
مالیدن دستی که کشیدی بسرش
نگذارد آنکه او به جان و جگرش
آب حیوان همی رسد از اثرش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و وابستگی عاطفی اشاره میکند. او بیان میکند که نمیتوان از خاطرات زیبا و لحظات شیرین با محبوب گذشت و به عمق تأثیر عشق بر زندگی اشاره دارد. عشق مانند آبی حیاتبخش است که همیشه در یاد و دل باقی میماند و انسان را تحت تأثیر قرار میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
