

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۳۵
در حلقهٔ مستان تو ای دلبر دوش
میخانه درون کشیدم از خم سر جوش
بر یاد تو کاس و طاس تا وقت سحر
میخوردم و میزدم همی دوش خروش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از دلبر و عشق یاد میکند و لحظهای شاداب را به تصویر میکشد که در میخانه و زیر تاثیر می، لحظاتی شگفتانگیز را تجربه میکند. او به یاد محبوبش به نوشیدن می پردازد و از سر خوشحالی و شعف، تا صبح در حال شادی و سر و صداست. حال و هوای این شعر توأم با عشق و شوقی عمیق است که در میخانهای پر از لذت و شور تجربه میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
