رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۴۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۴۴
گر می‌کشدم غم تو هر دم مکش
هل تا بکشندم همه عالم تو مکش
آنرا که خود انداخته‌ای پای مزن
وانرا که تو زنده کرده‌ای هم تو مکش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان عمیق‌ترین احساساتش نسبت به معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که اگر غم عشقش او را هر لحظه می‌کشد، دلش را با آن غم مکش. همچنین به معشوق می‌گوید که کسی را که خود به نابودی کشیده، آزار نرساند و کسی را که خود زنده کرده، نیز نرود. این اشعار نشان‌دهنده‌ی عشق و تأثیر عمیق معشوق بر شاعر است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.