

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۴۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۴۵
گر ناله کنم گوید یعقوب مباش
ور صبر کنم گوید ایوب مباش
اشکسته بخواهدم و چون سر بکشم
بر سر زندم که سر مکش چوب مباش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دو شخصیت معروف از تاریخ و ادبیات، یعنی یعقوب و ایوب، اشاره میکند. او از سرنوشت یعقوب، که از ناله و زاری پرهیز میکرد، و ایوب، که صبرش ستوده شده، یاد میکند و بیان میدارد که در هر حالتی، انتقادی بر او وارد است. با این توصیف، شاعر به چالشهای وجودی و افسردگی خود اشاره میکند و میگوید که حتی در سختی و عواطفش نیز نمیتواند به خود اجازه دهد که در غم و زاری عمیق فرورفته و از خود بیتابی نشان دهد. این شعر به تلاطمات درونی و کشمکشهای انسانی در مواجهه با مصائب میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
