

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۵۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۵۰
عاشق گردد بگرد اطلال و ربوع
زاهد گردد بگرد تسبیح و رکوع
بر نان تند این و آن دگر بر لب آب
کانرا عطش آمده است و این را غم جوع
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تضاد میان عشق و زهد اشاره میکند. عاشق به دور از زهد، به کوی معشوق میچرخد و در حالتی از شوق و حضوری غنی غرق میشود، در حالی که زاهد در پی تسبیح و عبادت است. هر یک از این شخصیتها به نوعی در پی رفع نیازهای عاطفی و جسمی خود هستند؛ یکی به دنبال عشق و دیگر مخاطب غم گرسنگی و عطش خود است. بهاینترتیب، شعر نشاندهنده دو مسیر متفاوت در زندگی انسانهاست که هر کدام به نوعی تلاش میکنند تا با کمبودهای خود مواجه شوند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
