رباعی شمارهٔ ۱۰۵۳

ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغ

محروم ز بلبل و گلستان و ز باغ

دریاب که این دم اگرت فوت شود

بسیار طلب کنی به صد چشم و چراغ