

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۵۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۵۴
بلبل آمد به باغ و رستیم ز زاغ
آئیم به باغ با تو ای چشم و چراغ
چون سوسن و گل ز خویش بیرون آئیم
چون آب روان رویم از باغ به باغ
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از آمدن بلبل به باغ و آزادی از دست زاغ سخن میگوید. او به زیبایی و شادابی باغ اشاره میکند و از خوبرویی که چشم و چراغ اوست، یاد میکند. در اینجا تمثیلی از سوسن و گل وجود دارد که نماد زیبایی و عشق هستند و شاعر ابراز تمایل میکند تا همچون آب روان، از باغی به باغی دیگر برود و در این گردش، زیباییها را تجربه کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
