

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۶۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۶۶
آنکس که ترا بدید ای خوب اخلاق
در حال دهد کون و مکان را سه طلاق
مه را چه طراوت و زحل را چه محل
با طلعت آفتاب اندر افاق
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و اخلاق نیکو اشاره میکند و میگوید کسی که به دیدار تو میآید، جهان و کیهان را دچار دگرگونی میسازد. او با طراوت ماه و محل زحل را مقایسه میکند و تأکید میکند که زیبایی و نور تو با طلعت آفتاب در آسمانها برابر است. در واقع، این شعر به عظمت و تأثیر روحانی حضور محبوب میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
