

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۷۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۷۲
چون گشت طلسم جسم آدم چالاک
با خاک درآمیخته شد گوهر پاک
آن جسم طلسم را چو بشکست افلاک
پاکی بر پاک رفت و خاکی در خاک
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، مولانا به ارتباط میان جسم و روح آدمی اشاره میکند. او میگوید که وقتی جسم آدمی به خاک میپیوندد، گوهر پاک روح نیز به آن متصل میشود. با شکستن طلسم جسم و جدا شدن آن از خاک، پاکی بر پاکی جاری میشود و در نهایت، خاک به خاک برمیگردد. این تصویر نمادین از بازگشت روح به فراسوی جسم و وحدت آنهاست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
