رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۰۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۰۳
ممکن ز تو چون نیست که بردارم دل
آن به که به سودای تو بسپارم دل
گر من به غم عشق تو نسپارم دل
دل را چه کنم بهر چه می‌دارم دل
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ابراز عشق و وابستگی خود به معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که چون از او جدا نیست، هرگز حاضر نیست دل خود را به کس دیگری بسپارد. او در ادامه توضیح می‌دهد که در غم عشق معشوق خود، قلبش را تنها به او می‌سپارد و از این عشق چه سودی حاصل می‌شود. در نهایت، او از خود می‌پرسد که دلش را برای چه چیزی حفظ کند، اگرکه نمی‌تواند آن را از عشق معشوق دور کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.