

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۰۴
نومید مشو امید میدار ای دل
در غیب عجایب است بسیار ای دل
گر جمله جهان قصد به جان تو کنند
تو دامن دوست را نه بگذار ای دل
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دل میگوید که ناامید نشود و باید به وجود زیباییها و عجایب در جهان پنهان امیدوار باشد. او یادآوری میکند که حتی اگر همه دنیا به زیان او برآیند، باید به دوستی و محبت که نماد امید و نجات است، آویزان بماند. در واقع، ارتباط با دوست میتواند سرچشمه آرامش و دلگرمی باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
