

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۱۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۱۶
آنها که به پیش دلستان میکردم
چون بد مستان دست فشان میکردم
هرچند ز روی لطف او خوش خندید
آخر بچه روی آنچنان میکردم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تجربهٔ خود از عشق و محبت اشاره دارد. او به یاد میآورد که چگونه به معشوق خود عشق میورزید و با رفتارهای محبتآمیز سعی در جلب نظر او داشت. همچنین شاعر به تناقضات این عشق اشاره میکند؛ هرچند معشوق با لبخند و محبت به او پاسخ میدهد، اما در نهایت این عشق به جای رضایت و شادی، به نوعی درد و تنهایی منجر میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
