رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۲۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۲۳
از بهر تو گر جان بدهم خوش میرم
ور بندهٔ بندهٔ توام خوش میرم
دیوانهٔ آن دو زلف چون زنجیرم
مدهوش دو چشم جادوی کشمیرم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از عشقش به معشوق سخن می‌گوید و آمادگی خود را برای فدای جان در راه او ابراز می‌کند. او خود را بنده و دیوانه می‌داند و زلف‌های معشوق را چون زنجیری در نظر می‌گیرد که او را به خود کشانده است. همچنین، نگاه captivating معشوق را چشمی جادویی می‌نامد که او را مدهوش کرده است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.