رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۲۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۲۵
از چشم تو سحر مطلق آموخته‌ام
وز عشق تو شمع روح‌افروخته‌ام
از حالت من چشم بدان دوخته باد
چون چشم برخسار تو در دوخته‌ام
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و زیبایی معشوق صحبت می‌کند و تأثیرات عمیق آن را بر روح و جان خود بیان می‌کند. او می‌گوید که سحر و جاذبه چشمان معشوق را درک کرده و از عشق او نور و روشنی گرفته است. در نهایت، شاعر به پیوندی عمیق میان خود و معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که نگاهش به معشوق به شدت وابسته است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.