

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۲۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۲۶
از جوی خوشاب دوست آبی خوردم
خوش کردم و خوش خوردم و خوش آوردم
خود را بر جوش آسیابی کردم
تا آب حیات میرود میگردم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تجربهی لذت بخش خود در نوشیدن آب خوشاب دوست سخن میگوید و این تجربه را خوشایند و زندگیبخش توصیف میکند. او خود را در حالتی شاداب میبیند که به دنبال آب حیات و معنای زندگی میگردد، و این جستجو باعث جوش و جنبش در وجودش شده است. حال و هوای شعر نشاندهندهی سرزندگی و شوق به زندگی و ارتباط با معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
