

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۴
آری صنما بهانه خود کم بودت
تا خواب بیامد و ز ما بر بودت
خوش خسب که من تا به سحر خواهم گفت
فریاد ز نرگسان خواب آلودت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی معشوق اشاره میکند و از حضوری که در خواب او دارد، صحبت میکند. او میگوید که معشوق بهانهای برای دوری از او دارد و این دوری باعث خواب آلودگی نرگسان شده است. شاعر با احساس سرشار از عشق و دلتنگی، بر این باور است که تا صبح، در دلش از عشق و زیبایی معشوق سخن خواهد گفت.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
