

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۴۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۴۱
افتاده مرا عجب شکاری چکنم
واندر سرم افکنده خماری چکنم
سالوسم و زاهدم ولیکن در راه
گر بوسه دهد مرا نگاری چکنم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تضاد میان ظاهر و باطن خود اشاره میکند. او خود را در حالتی حیرتزده و سرمست مییابد و به این فکر میکند که اگر معشوقش به او بوسه دهد، چه করবে. با وجود اینکه خود را زاهد و پارسا معرفی میکند، احساساتی عمیق و دلی قوی نسبت به عشق و زیبایی دارد. این دوگانگی در او زمینهای برای درگیریهای درونیاش ایجاد کرده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
