

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۴۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۴۲
المنةالله که به تو پیوستم
وز سلسلهٔ بند فراقت رستم
من بادهٔ نیستی چنان خوردستم
کز روز ازل تا به ابد سرمستم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از پیوستن به معشوق و رهایی از زنجیرهای جدایی شادمان است. او با اشاره به نوشیدن بادهای از محبت، حالتی مست و سرمست را توصیف میکند که از آغاز آفرینش تا ابدیت ادامه دارد. این سرمستی ناشی از عشق و وصال به معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
