

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵۱
امشب که همی رسد ز دلدار سلام
بر دیده و دل خواب حرامست حرام
ماند به سر زلف تو کز بوی خوشت
میآورد عطار ز بیم از در و بام
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حال و هوای شب و دلشینی اشاره میکند که به خاطر رسیدن سلام دلدارش، خواب از چشم و دلش رخت بربسته است. او با اشاره به عطر و بوی زیبای معشوق، نشان میدهد که این عطر آنقدر اثرگذار است که عطار را هم به بیم و نگرانی وامیدارد. شاعر از جذابیت و لطافت معشوق میگوید که همه جا را پر کرده و به زندگیاش رنگ و بویی خاص میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
