

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵۲
امشب همه شب نشسته اندر حزنم
فردا بروم مناره را کارد زنم
خشم آلودست اگرچه با ماست صنم
در چاه رسیدهام ولی بیرسنم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از حزن و اندوهی عمیق صحبت میکند که او را در شب احاطه کرده است. او به خود میگوید که در آینده به حالتی از خشم و انتقام دچار خواهد شد، انگار که میخواهد منارهای را به زیر کشد. در عین حال، احساس میکند که حتی در میان این غم و خشم، محبتش به محبوبش همچنان برقرار است، هرچند او در چاهی از ناامیدی و دوری از محبوب به سر میبرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
