

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۶۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۶۱
ای دل ز جهانیان چرا داری بیم؟
حق، محسن و منعم و کریم است و رحیم
تیر کرمش ز شست احسان قدیم
در حاجت بنده میکند موی دو نیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دل توصیه میکند که از ترس و نگرانیهای دنیوی دور شود، زیرا خداوند با کرم و رحمت خود همواره نیکوکار و مهربان است. او به یادآوری این نکته میپردازد که خداوند در وقت نیاز بندگان، به آنها کمک میکند و هیچ گاه آنها را رها نمیکند. این شعر بر اساس اعتماد به لطف و احسان الهی شکل گرفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
