رباعی شمارهٔ ۱۱۶۱

ای دل ز جهانیان چرا داری بیم؟

حق، محسن و منعم و کریم است و رحیم

تیر کرمش ز شست احسان قدیم

در حاجت بنده می‌کند موی دو نیم