رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۶۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۶۷
با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم
گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از درد و رنجی که انسان‌ها تجربه می‌کنند سخن می‌گوید و خود را به عنوان دایمی همراه و دوا برای آلام آنها معرفی می‌کند. او با تأکید بر نزدیکی و آشنایی با دیگران، از آنها می‌خواهد که در مواجهه با کشتن یا آسیب دیدن خود، شکایت نکنند و به جای آن بر نعمت و فایده‌ای که از وجود او به دست می‌آورند، شکرگزار باشند. بدین ترتیب، مضمون شعر بر پیوند عمیق و مسئولیت‌پذیری در روابط انسانی تأکید دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.