

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۷۷
بر زلف تو گر دست درازی کردم
والله که حقیقت نه مجازی کردم
من در سر زلف تو بدیدم دل خویش
پس با دل خویش عشقبازی کردم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و تمایل به وصل با معشوق سخن میگوید. او بیان میکند که اگر به زلف معشوق دست بزند، این عمل از روی درک و حقیقت است، نه از روی فریب یا مجاز. شاعر با ابراز عشق عمیقش میگوید که در زلف معشوق، دل خود را پیدا کرده و به همین دلیل، با دلش در حال ارتباطی عاشقانه است. این ابراز احساسات نشاندهندهٔ شدت عشق و وابستگی او به معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
