

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۸۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۸۱
بوی دهن تو از چمن میشنوم
رنگ تو ز لاله و سمن میشنوم
این هم چو نباشدم لبان بگشایم
تا نام تو میگوید و من میشنوم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف زیبایی و بوی دلانگیز محبوب میپردازد. او از عطر و رنگ معشوق سخن میگوید که به طبیعت و گلها تشبیه شده است. همچنین بیان میکند که حتی در غیاب محبوب، نام او را میشنود و با یادآوری او لبانش به سخن میآید. این رباعی حال و هوای عشق و شیدایی را به تصویر میکشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
