رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵
تا زلف تو را به جان و دل بنده شدیم
چون زلف تو بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح، تو را سجده‌کنان می گویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی عشق عمیق خود به معشوق را بیان می‌کند. او به خاطر زیبایی زلف معشوق، جان و دل خود را فدای او می‌کند و احساس می‌کند که به دنبال او زندگی جدیدی پیدا کرده است. ارواح و نفس‌های او در حضور معشوق به سجده درمی‌آیند و در واقع از مرگ به زندگی دوباره‌ای دست می‌یابند. این شعر حالتی از شوق و فانی شدن در عشق را به تصویر می‌کشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.