رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵

تا زلف تو را به جان و دل بنده شدیم

چون زلف تو  بس جمع و پراکنده شدیم

ارواح، تو را سجده‌کنان می گویند

چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم