

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۰۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۰۳
تا میرود آن نگار ما میرانیم
پیمانه چو پر شود فرو گردانیم
چون بگذرد این سر که درین آب و گلست
در صبح وصال دولتش خندانیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به ابراز عشق و شوق نسبت به محبوب میپردازد. شاعر به این نکته اشاره میکند که تا محبوب از پیش ما میرود، ما باید به دل احساسات و شادی روی آوریم. او همچنین تأکید میکند که زمانی که این دنیا و جسم فانی بگذرد، در هنگام وصال و تحقق آرزوهایمان، به شادی و خنده خواهیم پرداخت.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
