

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۰۴
تو بحر لطافتی و ما همچو کفیم
آنسوی که موج رفت ما آنطرفیم
آن کف که به خون عشق آلودستی
بر ما میزن که بر کفت همچو دفیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به لطافت و محبت الهی اشاره میکند و به این نکته میپردازد که انسانها مانند کف دریا هستند و در مقایسه با آن عظمت، کوچکی دارند. او میگوید عشق و احساسات عمیق میتواند این کف را به خون آغشته کند و از این رو از خداوند میخواهد که بر آنها بیفزاید و دلهایشان را مانند دف، طنینانداز کند. به نوعی، شاعر در تلاش است تا رابطهاش با معشوق را بیان کند و خواهان توجه و محبت اوست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
