

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۱
آنجا که توئی همه غم و جنگ و جفاست
چون غرقهٔ ما شدی همه لطف و وفاست
گر راست شوی هر آنچه ماراست تراست
ور راست نهای چپ ترا گیرم راست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به بیان تضاد میان وجود محبوب و حال و هوای انسانها میپردازد. شاعر اشاره میکند که در جایی که محبوب حضور دارد، همه چیز به خوبی و محبت تبدیل میشود، در حالی که در غیاب او، زندگی پر از غم و جنگ است. او همچنین بر لزوم صداقت تأکید میکند و میگوید اگر محبوب راستگو باشد، راستای انسان نیز درستی خواهد بود، ولی اگر راست نباشد، او نیز در مسیر نادرست قرار میگیرد. در نهایت، این شعر بر اهمیت ارتباط با محبوب و تأثیر آن بر وضعیت روحی انسان تاکید دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
