

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۲
آن جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و لبش خندان است
اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوئیم مگر جانانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به توصیف جمال و ویژگیهای جانان میپردازد. شاعر از شادابی و خوشرویی معشوق میگوید و تأکید میکند که لطف و زیبایی او به قدری زیاد است که نمیتوان آن را با جان انسانها مقایسه کرد. در نهایت، شاعر به دقت و آهستگی در بیان عشقش اشاره میکند تا خود را در دامان این عشق محفوظ نگه دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
