

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۱۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۱۱
حاشا که ز زخم تیر و خنجر ترسیم
وز بستن پای و رفتن سر ترسیم
ما گرم روان دوزخ آشامانیم
از گفت و مگوی خلق کمتر ترسیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان تجربیات خود از درد و رنج ناشی از جراحتهای زندگی میپردازد و نشان میدهد که ترس و نگرانی از آسیبها و نظرات دیگران بر او اثر نمیگذارد. او خود را آزاد و خالص توصیف میکند که با وجود آلام و مشقتها، به زندگی و مسیر خود ادامه میدهد. در نهایت، او از گفتوگو و قضاوتهای مردم پرهیز میکند و بر این باور است که با وجود چالشها، زندگی به شکل خاص خود ادامه دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
