

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۲۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۲۰
در چشمهٔ دل مهی بدیدیم به چشم
ز آن چشمه بسی آب کشیدیم به چشم
ز آن روز بگرد گرد آن چشمهٔ دل
مانندهٔ دل، همی دویدیم به چشم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تصویر چشمهای در دل اشاره میکند که نشاندهندهی عشق و احساسات عمیق است. او از اهمیت این چشمه میگوید که بهواسطهاش میتوان آب حیات را کشید و به زندگی ادامه داد. همچنین، او از گردآوری و حرکت به سمت این چشمه و تزکیه دل سخن میگوید که نشان از جستجوی معنوی و ضرورت پیوستگی به سرچشمه عشق دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
