

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۲۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۲۱
در عالم گل گنج نهانی مائیم
دارندهٔ ملک جاودانی مائیم
چون از ظلمات آب و گل بگذشتیم
هم خضر و هم آب زندگانی مائیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عمق معانی و حقیقتهای نهفته در عالم اشاره میکند و میگوید که موجودات حقیقی و جاودان هستند. او بر این باور است که با گذر از ظلمات مادیات و دنیای فانی، به درک و روشنایی معنوی رسیدهاند و به مقامهایی چون خضر و آب حیات نائل آمدهاند. این آمیزه از روح و جاودانگی نشاندهندهٔ آگاهی عمیق از حقیقت وجود است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
