

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۲۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۲۲
در عشق تو گر دل بدهم جان ببرم
هرچه بدهم هزار چندان ببرم
چوگان سر زلف تو گر دست دهد
از جمله جهان گوی ز میدان ببرم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عمیقترین احساسات عاشقانهاش اشاره میکند. او اعلام میکند که حاضر است در عشق معشوقش همه چیزش را فدای او کند و حتی جانش را نیز بدهد. او همچنین از زیبایی و جذابیت معشوقهاش سخن میگوید و میگوید اگر زلف او دستانش را بگیرد، میتواند تمام دنیا را از آن خود کند. این ابیات نشاندهندهٔ خواستهٔ شدید و بیپایان عشق و زیباترین تصویرهای عاشقانه است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
