

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳
آن جاه و جمالی که جهانافروز است
وان صورت پنهان که طرب را روز است
امروز چو با ما است درو آویزیم
دی رفت و پریر رفت که روز امروز است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و جلالی اشاره میکند که جهان را روشن میسازد و همچنین به وجودی پنهان که مایهٔ شادابی و خوشی است. او تأکید میکند که این زیبایی و شگفتی هماکنون در نزد ماست و باید آن را در آغوش بگیریم، زیرا فرصتی که امروز داریم، ممکن است فردا از دست برود. از این رو، شاعر دعوت میکند از لحظهٔ حال بهرهمند شویم و به زیباییهای زندگی توجه کنیم.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
