رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۳۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳۳
دوش از سر مستی بخراشید رخم
آن دم که ز روش لاله می چید رخم
گفتم مخراشش که از آن روز که زاد
از قبلهٔ روی تو نگردید رخم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حالتی از مستی و عشق اشاره می‌کند که در آن، زخم و جراحتی به زیبایی رخسار او مربوط می‌شود. او از معشوق می‌خواهد که بیش از این رخسارش را مخراشد و می‌گوید که از روزی که عشق و محبت او در زندگی‌اش به وجود آمده، جمال معشوقش هیچ‌گاه از نظرش دور نشده است. این ابراز احساسات نشان‌دهنده عمق عشق و وابستگی او به معشوق است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.